آفرین به دولت هفتم و هشتم که این زحمات را کشید. همان آخرین دولت ملی گرا ی ایران را می گویم.
آری البته خلاصه...

نمی دانم حق مطلب را ادا کرده‌ام یا نه. و نمی دانم درست توانسته‌ام حرف‌ام را بزنم؟ ام‌روز عصر از کنار جعبه‌های یک فیلم‌فروش در خیابان می‌گذشتم و سرسری هم نگاهی می‌انداختم. جعبه پر بود از «شو»های نو و کهنه‌ی خواننده‌های «خودت هم می‌دانی». آن وسط عکس دکتر سروش داشت سرک می‌کشید و زن و مردی را دیدم که دست‌شان دو تا دی‌وی‌دی «هایده» بود، و یکی هم سخن‌رانی «عبدالکریم سروش». خریدشان را کردند و رفتند. من هم عبور کردم و تا حالا هم سرگردان‌ام از کار این قوم که می‌گذرد و ناگهان همه چیز را بیرون می‌ریزد.

*
برای خواندن اصل مطلب به فروغ برو
ضمنن تصویر مربوط است به مجموعه آثار گرافیکی هنرمندان بزرگ دنیا در حمایت از ج ن ب ش س ب ز

علی آقا خسته و کوفته می آید خانه ، جان اش در کوزه است ، ما تنبل و چاق و پر توقع همه اش دنبال مجبور کردن علی آقا
عسگر زاده ایم. اما این بار این اجبار سر من آمده و چون آن آقای آقایان مرد وار به بیابان می رود و خسته باز می گردد و وقت ندارد؛ ای میل های عقب افتاده ی رفقا، مقالات دکتر ها و مهندس ها ، شعرهای منتشر نشده ی شاعران ژولیده ، مشق های پایانی نویسندگان " بی تقصیر " -که از سر ناچاری می نویسند- تمام مقالات ناقص الانتشار تمام بیماران جزامی ، تمام گرفتاری هایی که به کاغذ می ریزند و برای حل مشکل و سید و سالار شهیدان ، محض دسترسی به آب کافی هستند، تمام نوشته جات پراکنده ی من مغشوش ، اینجا جای تمام شلنگ تخته هایی است که دستمان نمی رسد جای دیگری بیندازیم. راستی علی آقا ، چشممان به در خشک شد ، سری بزن خانه ی ما.
ما هی می نویسیم و هی می نویسیم و از این راه آتشی درونی را مهار ( با کدام ه؟)می کنیم و راحت می شویم. این آتش بازی شاید برایت جالب باشد.
راستی حسین ، شهاب ، بقیه ، شده ایم مثل سال آخر زندگی مرحوم گلشیری، برای خودمان چهارتایی می نویسیم ، برای هم می خوانیم بعد هم هرهر می خندیم که: عجب مرد هنرمندیم....
{این ها را نوشتم تا بفهمی نوشته ی مغشوش یعنی چه، و هی مدام مدرسه ی موشهای ریاضی دان را مقیاس انسجام و آشفتگی نگیری}