همه ی ماجرا بر سر همین سفره است. همین سفره که بساطش بر چیده شد، نشستگان و خورندگان، آن دعا کنندگان دائم درگاه؛ دیدند که سفره خواری بی فایده است. به دندان لق ماننده است که نه می توانی با آن بجوی نه از دردش رهایی.
زدند زیر بشقاب چلو، سفره را صاحب شدند و اکنون این ماییم نشسته، سفره مان تهی و در انتظار:
نویسنده متظر است کتابش مجوز بگیرد. وقتی گرفت منتظر است چاپ شود. وقتی چاپ شد منتظر است فروش برود. وقتی فروش رفت منتظر است نقد شود و دیده شود و کامیاب شود که ناگهان می میرد.
از بساط سینما که داد اهل فرهنگ در می آید. بیا و بنشین و بنگر: چهار چنگولی.خواستگار محترم. دلشکسته.
همه مزخرف در مزخرف.
جشنواره ی موسیقی را بگو. همیشه جشنواره ملاک آثار درست و استخوان دار است. داد آدم در می آِید. "رضا صادقی" و "محسن یگانه" و صد هزار فالش و غلط غلوط، مغلوط اند و مغشوش می کنند و آه از نهاد در نیامده، به ترس خفه می شود.
آنهم از مضحکه ی "دو سالانه ی عکس" ، مردود شدن آثار جوانهایی که در طول سال بیست تا نمایشگاه داشته اند، پذیرفته شدن آثار نقشبندان و خوشگلان و خندان.
این است ما حصل چربیدن یک صنف بر صنوف دیگر.یک فرقه که دلشان می خواهد در باره ی همه چیر صاحب نظر باشند و دست همگان کوتاه و اصلن خرمایی هم در کار نیست که بر نخیل باشد.
ببین و بدان همه ی ماجرا بر سر همین سفره است.
همین که خان نعمت است که برای آقای تواب در "توبه نسوح" گشوده است و در کارزار بی رقیبان همواره "سلحشور " است و بی شرم و محابا، خیال و کلام خدا را می کشد و می آورد روی آنتن.
سفره پهن است و فعلن دست ما کوتاه؛پکر وتند و کلافه، زبان در کام،چاه ها را همه بسته اند و پر کرده اند وگریه ممکن نیست. دود دمیده اند در شهر که نفس کشیدن همان و تلف شدن همان

* * *
عکس نقل از کتاب ؛گنج پیدا؛مجموعه ی کاخ گلستان؛انتشارات سروش؛۱۳۷۷.

7 دی 1387

نظر خوانندگان: