این بنده، به همراه آن شهری که ناگهان دوست داشتم، یک وبلاگ شخصی راه انداخته ایم. و توی آن حرف های مکش مرگ ما می نویسیم و قربان صدقه می رویم و حال می کنیم.
از آن طرف دوستی دارم که از خیر روزگار با هم در یک اتاق همکاریم و او نشسته بود پای دستگاه من.
دوست من یک خانم ۳۸ ساله است که شبها به عنوان تفریح شبکه ی "وی او ای" می بیند و روزها روزنامه می خواند و حرص می خورد و می گرید و البته هم هیچ کاری نمی کند که نشان دهند ه تمایل برای تغییر باشد.
باری چشمش به صفحه مکش مرگ ما و قربان بلا گردان ما افتاد، جملات عاشقانه را خواند، و ناگهان همانطور پشت به من گفت" دانشجویان در بند هستند ، شما قربان چشم و ابرو ی هم می روید؟"!.
این حرف آن تکان را به یادم آورد و آن "ناخواندن نقش مقصود "را ندا داد در کارگاه هستی.
و به فکر افتادم که این محاق ، این قهقرا تا کجا؟ این است دجال خر صفت که مردم را مسخ می کند و پشت خود راه می اندازد؟
سیاست امریکا(که مایکل مور نیز در "بولینگ برای کلمباین "بر آن انگشت تاکید می گذارد) ایجاد ترس، نگرانی دائم و ابراز اخباری مبنی بر فرو پاشی جامعه، امروز نشد فردا، و القائ این حس است که "وضع خراب است"
من کاری به چرایی این مشی ندارم و می توانم بگویم چندان پیچیده ، حساب شده و برنامه ریزی شده است که نمی توان از آن سر در آورد.
اما نتیجه این شده است که این قوم پر شکایت گریان، تمام عوامل خرابی را از منظر سیاست ، آن هم در سطحی ترین شکل آن( یعنی انداختن همه ی تقصیر ها به گردن دولت ها) ، بدون در نظر گرفتن فقر فرهنگی خود مردم؛ و تنش هایی که از تاریخ باز مانده می نگرند.
"وی او ای" دستگاه مبتذلی است که موظف است هر شب به دور همه چیز تارهای سیاست زدگی عوامانه بتند.
درست همان کاری که تلوزیون دولتی ایران نیز ، به شکلی دیگر دارد انجام می دهد.
استفاده از رفقایی حراف و کم سواد که، عمومن از مرحمت دولت زندانی شده اند و پس از آزادی سر از لس آنجلس، واشنگتن دی سی و نیویورک سیتی در آورده اند، آدم را با برنامه بازی های هر روزه ی سردار فلان و حاج آقا بهمان در شبکه های داخلی می اندازد.
آنها درست فهمیده اند.
ما ترس تاریخی داریم. و برای انفعال خودمان دنبال بهانه می گردیم.
و ترکیبات خوراکمان را کشف کرده اند: هم از اوضاع ناراحتیم. هم حال نداریم درست تاریخ بخوانیم .تحلیل های نویسنده ها را بدانیم و فشار اقتصادی هم که چنان به تنگمان آورده که نمی توانیم خودمان فکر کنیم و نتیجه بگیریم. برای همین است که دنبال لقمه ی جویده، و چه بسا هضم شده می گردیم و پخته خوار و تنبل و زودباور، امواج آنور آب را از چشمان خودمان هم عزیز تر می دانیم و مجری تلوزیون را از عقل خود صادق تر.
برای نالیدن همان بهانه هایی را لازم داریم که "وی او ای" و "صدا و سیما " به دست مان می دهند.
و با پیچیدن به پرو پاچه ی هم، دق دلی از آنهایی را سر هم خالی می کنیم که هر چه بپریم دستمان به پاچه ی قبایشان هم نمی رسد.
آگاهی کاذبی که شبکه ی صدای آمریکا از اوضاع داخلی ایران می دهد آنقدر افراطی و مخرب است که نه تنها پرده از هیچ رازی بر نمی دارد، که بر ابهام اوضاع می افزاید.
به گمان من "وی او ای" نتیجه ی حساب شده ی یک برنامه ریزی بلند مدت است که سر فصل های آن در جام جم و واشنگتن کاملن برابر ، آگاهانه و در جهت خرفت کردن مردم از راه القائ ترس دائم تدوین شده.
"وی او ای" علاوه بر اینها یک کاربرد دیگر هم دارد. هرکس که دنبال مستمری ، پناهندگی سیاسی، و ابراز مودت دولت ایالات متحده است در ازای نشستن و ربط دادن عید نوروز به فتوای آیات عظام و انتقاد از آن،‌موفق می شود مورد مهر عمو سام قرار بگیرد.
چنین است که یک دانشجوی فارغ التحصیل شهرستانی ، که از قضا نمازکی هم می خواند، با حضور در یکی از هزاران برنامه ی هفت شبکه "صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران" ناگهان از نقطه ای دور در روستایی دور افتاده به کرسی مجلش شورای اسلامی پرتاب می شود و چنین و چنان می شود و همچنان که خودت هم می دانی و نمی شود گفت.
سرانجام باید سر به تاسف تکان بدهیم وکلاه از سر بر گیریم که واژه ی "آزادی" منادیانی چنین نامحرم پیدا کرده ، آنقدر یک حیاط خلوت شخصی آدم را با "زندانی دربند" و شعارهای میان تهی فارغ از عمل می آلایند و خود،‌این مردمان اند که روز به روز از عاشق شدن ناتوان و نالان اند.
یاد پیر ما به خیر که می خواند و به "ناخوانده" اش که می رسید می زد روی پایش که هیهات:
عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید/ناخوانده نقش مقصود،ازکارگاه هستی

4 آذر 1387

نظر خوانندگان: