نوشته ای راجع به خشونت دارم می نویسم که این یادداشت ، پیش در آمد آن است.

فشاری بدتر از صد درد. زحمتی جان گیر و نفس بند، این حالت لق ناجور، اهل دل را غم زده می کند و اهل حال را پکر.
و منی که از شق دوم باشم بیشتر پکر ام تا نالان. امتداد سخن قائم مقام را از سرپنجه های تو؛ برادرنا حسین، می گیرم و می گویم "...من از خزه های ته جوی هم می ترسم".
آری برادر،و باری به قول همان قائم مقام، "امان از واگویه، واگویه مردمان درست پندار را چونان باشد که اشتران را نوشخوار".
و پکری هر روزه، و دلیل و علت های تکراری برای فشار، مردمان درست پندار را که هیچ ، چون من و مایی را هم به واگویه می اندازد.
شرح یک خاطره:
آقای ستاره ی دنباله دار(خف) و من، سر زنی حرف می زدیم. وپیشترها هم آقای دنباله دار در وبلاگ مرحومش با کسی حرف می زد که او را "لیلا" خطاب می کرد.
و من دانستم و آقای دنباله دار زیاد توضیح نداد و باقی را با آن لبخند ملیح زیر سبیلی اش رد کرد که عزیز جان، "لیلا" زنی نیست. تمام معشوق های آمده و نیامده، "لیلی" مجنون هاست.زن مثالی تمام مردان است.
بودن اش زهر است و مار است و بیرون شدن از بهشت در پی.
نبودن اش باعث پکری!
حالا که سالی می گذرد باید واگویه کنم "دنباله"جان، پهلوی چپم درد می کند."لخچه به جونم افتاده کاکو".
خشونت همه جا پخش است. خشونت در خون مردم رفته، خشونت را حس می کنم، روی پوستم.
وحشی گری چون غبار در هوا پخش است و با نفس به جمجمه ات هجوم می آورد.
این قوم به حج رفته، دشنه در دست، منتظر اند پکر ها از راه که می رسند می درندشان.نوبت به نوبت.
باری، با خودت حرف می زنی و راه می روی و بی راه می روی به درو دیوار می خوری و باز واگویه، باز این هیبت کج و کوژ وحشت است، این دندانهای خیس مرگی است مکرر دهان که می کند یادت...
چرا پرت و پلا می گویم.و چرا پکرم. اصلن دارم چه می گویم؟

24 شهریور 1387

نظر خوانندگان: