این سیل ویرانگری که از خاک برخواسته، دارد می آید و برادر را به جان برادر می اندازد.
لقمه ای که با هم بر می داشتیم اکنون دو سرش در کشمکش است.
و غذای ما شده گوشت هم. کندن، کندن و باز هم کندن، و سرانجام ،بقا به شرط کشتن.
در پس زندگی شهری ایران کنونی ؛ این قانون است که حکم فرماست: دریدن همدیگر و تکه ای کندن.
آقای کوتاه می گوید؛" مردم دارند روزبه روز خوشبخت تر می شوند." و من به او دست مریزاد و دهانت طلا می گویم که خوشبختی را در فشار شدید مادی و گرسنگی( به معنا ی اصلی کلمه ) معنا می کنی.
برای چربیدن تن به این شرایط، می توان روزه گرفت. سنگ به شکم بست. پول آتش زد. و به دامان زهد فرو افتاد که دستت نمی رسد و می گویی بو می دهد!
هرکه را می شناسم که سر به تنش می ارزد، یا رفته، یا دارد می رود، یا می خواهد برود، یا می خواهد و نمی تواند.
انتخاب خاکی دیگر برای زیستن، دیگر نه یک گزینه، تنها گزینه ی موجود برای ما، شری است که خیرشده.
نشستن به کنجی و خواندن، خواندن متوالی و بی خبری،- راهی که در پیش گرفته بودیم و جواب می داد- به بهای از کف دادن آن کنج، که برایش سند زده اند و بها می طلبند از دست رفت.
دریغا خلوت.بگریز. بگریز.

28 مرداد 1387

نظر خوانندگان: