یک.
نمی دانم به کجای دنیا بر می خورد ما هم چهره رو کنیم و نام و آوازه به هم بزنیم که، هر از گاه، گه گاه ، بند می شود به ریش بنده و چهره و رخی که قاب است بالای این کادر.
بگذار به حساب خود نمایی. بگذار به حساب عقده های فرویدی و منکوب شده ی سن بلوغ...اما دست از ریش و پشم ما بردار که ریشه اش سست است و لاجرم می ریزد..
از عالم و قضا، این هم ریخت ما است.
چه کنم؟
باید جای ریخت به نوشته و حرف بند کنی که آن چهره ی ماست. درون ناب ما است. اما نمی کنی!غافل که: هرسخن فلان و هرنکته مقامی دارد.

دو.
نمی دانم چه بر سرمان آمده.
وضعی است مضحک. نامش را می گذارم عرصه ی "چغر" ها. دوران ما عصر کوتوله هاست. از راس و بالا ، از آنها که سرنوشتمان دستشان است بگیر و بیا تامربی تیم ملی فوتبال و فرهنگی ها مان . و برس به خودمان.
دنیا افتاده دست آدمهای ریزه میزه و زشت و چغر و کوتوله که جایی که نشسته اند، برایشانم گنده است. کفشی که به پا دارند برایشان گشاد است.
و سر بچه بازی هم ناگهان می زنند فتیله ی عالم را روشن می کنند.
شیر خدا و رستم دستانم آرزوست
( گشتیم نبود، نگرد ، نیست)

7 مرداد 1386

نظر خوانندگان: